Wielu czytelników pyta mnie: „Ula, skąd bierzesz pomysły na te wszystkie zawiłości?”. Prawda jest taka, że proces tworzenia literackiej zbrodni to fascynująca mieszanka rzemiosła, wyobraźni i… wieczornych potyczek z weną przy moim ulubionym biurku. Dziś uchylę Wam rąbka tajemnicy i opowiem, jak krok po kroku buduje się świat, w którym nic nie jest takie, jakim się wydaje.

Wszystko zaczyna się od iskry: pomysł na książkę kryminalną

Każda historia ma swój początek w jednym obrazie lub pytaniu „co by było, gdyby?”. Czasem pomysł na książkę kryminalną rodzi się z podsłuchanej rozmowy, nietypowego przedmiotu znalezionego na targu staroci czy tajemniczej historii rodzinnej. W przypadku „Spadku z duchami” impulsem była chęć stworzenia intrygi, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też bawi i zaskakuje swoją nietypowością.

Dla pisarza cały świat jest inspiracją. Notatki, które zbieram „na później”, to często luźne scenki, które czekają lata, aż znajdą swoje miejsce w spójnej opowieści. Budowanie intrygi przypomina układanie puzzli, tyle że na początku nie mamy obrazka na pudełku – sami musimy go namalować.

Architektura zbrodni – jak napisać kryminał, który wciąga?

Zastanawiając się, jak napisać kryminał, musisz stać się trochę architektem, a trochę… przestępcą. Musisz wiedzieć nie tylko, kto zabił, ale przede wszystkim – dlaczego. Motyw jest sercem każdej dobrej intrygi. Pieniądze, zemsta, a może dawno skrywany sekret?

Współczesna książka kryminalna polska przeszła długą drogę. Czytelnicy nie szukają już tylko odpowiedzi na pytanie „kto?”, ale chcą zgłębić psychologię bohaterów. Kiedy tworzę swoje postacie, staram się, by były z krwi i kości. Nawet w kryminale z humorem, emocje muszą być prawdziwe. Finałowe rozwiązanie zagadki musi być dla czytelnika zaskoczeniem, ale jednocześnie, gdy spojrzy wstecz, powinien dostrzec wszystkie drobne okruszki chleba, które zostawiłam mu po drodze.

Najlepsze polskie autorki kryminałów – skąd czerpać wzorce?

Polska kryminałem stoi i nie da się ukryć, że to kobiety często wiodą prym w tym gatunku. Obserwując, jak tworzą najlepsze polskie autorki kryminałów, można zauważyć jedną wspólną cechę: niesamowitą dbałość o detal. To właśnie te drobiazgi – zapach starej piwnicy, specyficzne powiedzonko podejrzanego czy nietypowa pogoda – budują klimat, który pozwala czytelnikowi „wejść” w historię.

W moich tekstach staram się łączyć tę dbałość o szczegóły z lekkością formy. Chcę, aby moje książki kryminalne polskie kojarzyły się z inteligentną rozrywką, przy której można odpocząć, ale też pogłówkować. Fakt, że „Spadek z duchami” został doceniony przez branżę, jest dla mnie dowodem na to, że warto szukać własnej, unikalnej drogi w tym gatunku.

Kiedy bohaterowie przejmują stery

Pisanie to proces uporządkowania chaosu. Zaczynam od luźnych scen, do których dokładam bohaterów, miejsce i czas akcji. Niekiedy historia tworzy się sama – bohaterowie zaczynają podejmować decyzje, których wcześniej nie planowałam. To magia pisarstwa: z eterycznej myśli powstaje coś namacalnego, co później trafia w Wasze ręce.

Mój „kącik literacki” ożywa najczęściej nocą. W ciszy, gdy wszyscy śpią, najłatwiej jest knuć literackie intrygi i układać losy postaci. 

Tworzenie kryminału to nie tylko wymyślanie zbrodni – to przede wszystkim budowanie świata, do którego chce się wracać. Mam nadzieję, że ten krótki wgląd w moje kulisy pisania pozwoli Wam spojrzeć na „Spadek z duchami” i moje nadchodzące powieści z nieco innej perspektywy.